Feeds:
Berichten
Reacties

BigNu toch al een eindje geleden, las ik iets over het boek PIG 05049. Het is geschreven door Christien Meindertsma en het vertelt ons het verhaal van de eindbestemmingen van een varken. We worden in ons dagelijkse leven verschillende keren met het dier geconfronteerd, zonder het te weten. Laten we even kijken naar de recensie van het boek door kunsthal:

Varken wordt verwerkt tot 187 producten en leidt haar langs de tatoeëerder, tandarts, apotheker, boer en wapenspecialist. Bier, medicijnen, munitie, hartkleppen, remschijven en kauwgom. De bekende gelatine uit de varkenshuid zit in drop en winegums, maar ook in kwarktaart en tiramisu. In de wapenindustrie dient diezelfde gelatine als geleidingsmiddel voor kogels. Varkensvet zit onder meer in antirimpelcrème en shampoo, informatie die fabrikanten overigens niet graag prijsgeven. Een lucifer dankt zijn stevigheid aan de lijm uit varkensbotten en porselein uit het as daarvan. Proteïne uit varkenshaar geeft brood zijn zachtheid, en de staart wordt gekookt opgediend in Jamaica. Alles aan het varken wordt opgegeten of verwerkt. En mocht er dan nog iets overblijven, dan wordt er groene stroom van gemaakt.

More than meets the eye, dat kun je wel zeggen. Is het nog wel mogelijk als veganist door het leven te gaan, als je beseft dat al deze producten door middel van dierlijke producten vervaardigd werden (en vaak nog bevatten)? Aan de hand van dit boek (en andere), kun je het leven van een veganist onmogelijk verklaren. Om veganisten als bedreigde diersoort te kunnen verklaren, moet je dus niet ver zoeken naar redenen. Op een of andere manier kom je wel in aanraking met dierlijke producten, zodat je nooit kan claimen dat je leeft op een manier waarbij geen dieren zijn gebruikt. Bij dezen doe ik even de moeite om de perikelen van een veganist in verhaalvorm aan jullie te presenteren. Veel leesplezier!

Lees verder »

Door de titel kun je denken dat ik misschien wil verwijzen naar de idiote vegan streaker (of hoe hij zichzelf ook mag noemen) die zichzelf op TV belachelijk heeft gemaakt in een show met Paul De Leeuw. Neen, dit kun je opzoeken tijdens je vrije tijd. Ik heb het over een Oostenrijker die antwoordfilmpjes maakt op puberale pro-veganisme video’s op youtube. Op dit moment zijn er al ongeveer 13 grappige, satirische, docu-style youtube filmpjes die bevestigen dat het veganisme absurd is.

Lees verder »

Biodiesel zou een uitstekende brandstof zijn om ecologisch verantwoord te kunnen genieten van onze bestaande transportmogelijkheden. Klinkt goed: alles voor het milieu, dus ook op niet rendabele (hoge productiekost) en minder efficiënte (> # l/100km) brandstof rijden. Het goedje is CO2 neutraler dan conventionele diesel, dus het is prima voor het milieu. Toch ligt het zo simpel niet. Om wikipedia er even bij te halen voor een prima overzicht van de problematiek:

Verder gaat dit alleen maar op als de voor de biodiesel benodigde aanplant geplant wordt op een plek waar voorheen geen beplanting stond. Vaak wordt hiervoor echter bos gekapt (dat al CO2 uit de lucht haalde), waardoor er niet méér CO2 uit de lucht wordt gehaald dan voorheen. Wel komt er minder CO2 in de lucht omdat er nu geen aanspraak wordt gedaan op de ‘C-voorraad’ in de aardbodem.

Hmmm allemaal goed en wel, maar wat hebben veganisten hier in godsnaam mee te maken?

Lees verder »

Er moet iets verkeerd zijn. Schone lucht, puur water, veel beweging en biovoedsel... toch leven we maar 30 jaar.Laten we eerlijk zijn, ik heb het niet zo voor bio producten. De aandachtige lezer van mijn blog had dit natuurlijk al langer in de gaten, maar laten we even kijken naar de redenen achter deze voor de hand liggende conclusie. Bioproducten, zij het nu biovoedsel of andere artikelen met de term biologisch, natuurlijk, organisch (of andere hippe buzzwords)  als voorvoegsel, zijn zaken waarbij de producent en de verkoper ons wil laten geloven dat de productieprocessen en -methoden in een of andere zin beter zouden zijn.

Eureka! Weer een hele vloot producten waar we pompeus een alternatieve anti-opinie over kunnen hebben tegenover onze kennissen en vrienden: alle producten zonder bio label.

Men probeert ons de bewustheid aan te praten dat dit voedsel gezonder zou zijn, ecologisch verantwoord (beter voor het milieu) en/of eerlijker voor de producent. Op de koop toe zou het ook stukken beter smaken dan conventioneel voedsel. Om nog maar te zwijgen over de (gesuggereerd) betere preventieve werking tegen kanker. Duizend bommen en granaten! Welke vadsige aap heeft dit zo lang voor ons verzwegen?! Dit is geniaal! Laten we ons spaargeld afhalen om te investeren in onze gezondheid en massaal deze dure bioproducten te consumeren.

Lees verder »

Naar aanleiding van mijn artikel over vegetarisme, kwam de vraag naar voren waarom ik een blijkbaar erg belangrijk punt niet had aangehaald als reden achter de keuze van een vegetarische levensstijl. Namelijk dierenliefde, een reden die voor sommige vegetariërs het zwaarst zou doorwegen. Toen de gesprekken vorderden, werd meer dan ooit duidelijk dat dierenrechten daar een logisch gevolg van horen te zijn volgens mijn gesprekspartners. Een enkeling had het zelfs over dierenbevrijding. Op een of andere manier had ik al deze zaken onder de noemer “emotioneel argument” geplaatst, maar daar kon men zich niet zo in vinden. Aangezien ik het er mee eens ben dat aan dit onderwerp misschien te weinig aandacht besteed werd, geef ik toe dat een uitgebreider artikel op zijn plaats is.

Met dierenliefde is uiteraard niets verkeerd. Niemand zal ontkennen dat dierenwelzijn een belangrijke factor is die de mens hoort na te streven als onderdeel van de verantwoordelijkheid die hij tegenover dieren heeft. Iedereen kan wel enige affectie voelen voor de meeste dieren rondom ons. Vooral als dat dier in ons midden is opgegroeid, zoals een hond of een kat. Maar het eerste dat wij als rationele mens doen, is het dier aanleren dat het zijn behoefte buiten moet doen (of in de kattenbak). Hoewel dit niks speciaals is en iedereen met gezond verstand dit een goeie oplossing vindt, kunnen we ons toch afvragen of de voorvechters van dierenrechten hierdoor niet geschokt zijn. Vinden deze mensen het geen ernstig misdrijf om dieren die geen notie hebben van onze waarden en normen, een levenswijze op te leggen zoals wij deze goeddunken? Hebben deze dieren niet het recht om hun leven te leiden zonder ingrijpen van de mens? Misschien vindt de modale mens dat zijn (huis)dieren niet lijden onder hun ingrijpen? De dierenrechtenactivist vindt alvast van wel. Wanneer lijden dieren wel onder ingrijpen van de mens? Aan welke voorwaarden moet voldaan worden om dierenrechten te kunnen toewijzen?

Over dit soort paradoxen en vraagstukken kunnen we even nadenken om uiteindelijk te kunnen beslissen of dierenrechten wel noodzakelijk zijn.

Lees verder »

Vegetarisme is een utopie

Een vaststelling waar we de dag van vandaag niet om heen kunnen, is het feit dat vegetarisme meer en meer nagestreefd wordt in onze maatschappij. In dit artikel zal ik de termen vegetarisme en veganisme door elkaar gebruiken. Ik heb geen zin om me bezig te houden met de belachelijke onderscheiden die ze maken op basis van hun persoonlijke voorkeur van dieet. Het onderscheid is toch ontstaan op basis van wat “men” gelooft dat ideaal is, niet omdat dat werkelijk zo is.

Bepaalde organisaties proberen de mensen er zelfs van te overtuigen om vegetarisch of veganistisch te gaan leven. Ook de vegetariër zelf (niet allemaal hoor) probeert zijn steentje bij te dragen in het bekeren van de omnivoor tot herbivoor, door hun mantra’s eindeloos te gaan propageren tegenover de massa. Deze mantras zijn sloganeske uitspraken die stralen van het idealisme en goede wil, maar vaak zijn ze niet volledig en soms ook ronduit verkeerd. Eerder heb ik het al aangekaart, het is min of meer een religie geworden. Je gelooft er in of je gelooft er niet in.

Het grootste probleem van dat onuitroeibare idealisme, is het feit dat het een wereld schetst die totaal geen rekening houdt met de realiteit, de cultuur en de geschiedenis van de mens. Mensen die op die manier denken, trachten hun medemens door middel van verkeerde voorlichting, te laten “strijden” voor een betere, ideale wereld, terwijl dat doel nooit haalbaar kan zijn. Dat zeg ik, omdat de idealist zich niet kan verzoenen met het realisme, het reële. Per definitie kan hun idealisme dus ook nooit reëel worden. Ze strijden voor doelen die in strijd zijn met de natuur rondom ons, dus ze vechten uiteindelijk tegen zichzelf. Ze houden ons en zichzelf voor de gek door in een sprookjeswereld rond te dolen en te doen alsof ze goed bezig zijn. Dat het propageren van dergelijke manier van leven volledig uit de lucht gegrepen is, zal onmiddellijk duidelijk worden na de uiteenzetting die zich in de loop van dit artikel zal ontwikkelen.
Lees verder »

Castratie bij biggen

Illustratie zeug behandelen

Castreren van biggen is geen recent verschijnsel. Toch kwam het recent en behoorlijk vaak in opspraak. Het fenomeen dateert van voor de tijd van de Romeinen. Het zou ontstaan zijn 4000 – 3000 jaar voor Christus. Het jaar één na Christus had men zelfs een boek beschikbaar waar in detail werd uitgelegd hoe een big van zijn weke delen moest ontdaan worden.

De publieke opinie vindt vandaag dat biggen niet meer mogen gecastreerd worden. Tegelijkertijd willen ze echter geen afschuwelijke berengeur meer als ze hun varkenslapje braden. Dit gaat ondanks vorderingen op wetenschappelijk niveau nog altijd niet samen, dus moet er een compromis gemaakt worden. De meerderheid probeert zijn geweten te sussen door verdoofde castratie op te leggen aan de bio-industrie.

Ik vind echter -en daarmee zal ik me voorlopig in de absolute minderheid bevinden- dat men gewoon moet doorgaan zoals men bezig is. Castreren dus. -Ja, onverdoofd. Tot op het moment dat door andere maatregelen het risico op de berengeur nihil is en er totaal kan gestopt worden met castreren (een opluchting voor de boer). Helaas zijn die andere maatregelen er nog niet, hoewel er interessante onderzoeken lopende zijn in de richting van genetische manipulatie waarbij het berengeur-gen wordt uitgeschakeld. Tot die tijd wil ik de boer echt niet opzadelen met dure, arbeidsintensieve en sowieso tijdelijke alternatieven, terwijl chirurgische castratie zoals het nu bestaat een goedkope en snelle oplossing is waarbij zowel boer als consument gebaat zijn.

Lees verder »