Waar gaat de wereld naartoe?

Een veelgehoorde uitdrukking die volgens mij uit de oertijd moet stammen, is “waar gaat de wereld naartoe”? Mensen gebruiken deze zegswijze te pas en te onpas.

• Slachthuizen en hun praktijken, waar gaat de wereld naartoe?
• Mensen gaan dood, waar gaat de wereld naartoe?
• Fokkerijen, waar gaat de wereld naartoe?
• Euthanasie, waar gaat de wereld naartoe?
• …

Toch is het antwoord op al deze vragen vrij simpel.

Het antwoord

Het antwoord is simpel, maar heeft meerdere luiken. Ten eerste: de wereld gaat nergens naartoe. De wereld heeft al altijd op deze manier bestaan.

• De wet van de sterkste geldt nog altijd
• De natuur is niet romantisch, maar keihard en bitter
• Het is eten of gegeten worden

Deze punten schrikken de moderne mens meestal af, omdat we te protectionistisch geworden zijn. Dat is het tweede luik van het antwoord. We hebben allerlei barricades opgeworpen tegen alles wat met dood en ziekte te maken heeft. We beschermen ons op een verkeerde manier tegen ziektes en emotionele schade. Enkele voorbeelden zijn hier op zijn plaats. Ik zal de punten in de inleiding erbij betrekken:

• Slachthuis (en fokkerijen): Alles gebeurt uit het zicht van de consument, waardoor deze niet meer weet hoe alles in zijn werk gaat. Uiteraard, voor je een omelet kan bakken, moet je eieren breken. Romantisch als onze samenleving geworden is, vol verdraagzaamheid en vredelievendheid, kan ons tere zieltje het niet meer verdragen als het leven van een levend wezen van vlees en bloed weggenomen wordt om er zelf beter van te worden.

  Dat komt omdat de mens van vandaag niet meer zo dicht bij het boerenleven staat als pakweg vijftig jaar geleden. Toen had iedereen wel een boer in zijn familie of in de buurt wonen. De meeste mensen hadden ook zelf wel een dier voor de slacht in zijn tuin zitten en kreeg vaak van kinds af aan de harde realiteit onder ogen te zien als het tijd was om een dier te slachten. Ze wisten vanaf dan hoe de vork in de steel zat en ze stelden zich geen vragen bij het hele proces: het is natuurlijk, het hoort erbij.
  Kort geschetst:

  Probleem: shock / emotionele schade door de dood
  Oorzaak: een te grote afstand tussen consument en producent

• Mensen gaan dood / (en euthanasie): Dit heeft niet veel uitleg nodig. Wij in het westen, zijn gewoon om onze gevoelens en emoties in bedwang te houden. Wij hebben blijkbaar een zeer “germaanse” attitude hierrond. Koud en kil blijven. Als iemand gestorven is, de tranen proberen op te houden om publiekelijk niemand met jouw verdriet lastig te vallen. Gevoelens opkroppen.

  De overleden persoon wordt natuurlijk ook zo snel mogelijk weggehaald door andere mensen. Ze steken hem dan in een doos. Daarna gaat de familie de doos begroeten en eventueel een foto erbij. De doos wordt vervolgens in de grond gestoken ofwel in de verbrandingsoven gesmeten. Ook weer allemaal zo obscuur mogelijk weggestoken, zodat niemand er al te veel last mee heeft.

  Als we even heel wat zuidelijker gaan, naar enkele stammen in Afrika, dan zien we een heel ander beeld. Daar is het gebruikelijk om met allerlei mensen samen te komen en de dood van een familielid uit te schreeuwen en gezamenlijk klaagliederen te zingen, te dansen terwijl ze tranen met tuiten huilen. Als er een baby gestorven is, gaan ze zelfs nog een stap verder tijdens hun rouwplechtigheid. Ze verkolen de baby, malen hem tot as en verwerken de assen dan in een soort primitieve soep. Van “de dood verwerken” gesproken… Sommige mensen daar nemen ook lichaamsdelen van de gestorvene mee om aan een ketting te hangen (bv. een hand, oor, tanden, etc…).

  Kort geschetst:

  Probleem: shock / emotionele schade door de dood, vaak langdurig
  Oorzaak: een verkeerd rouwproces. Te veel obscuriteit en te weinig geconfronteerd worden met de realiteit.

Dit kan ook op ons gedrag rond gezondheid geprojecteerd worden. We leven te hygiënisch en beschermen ons té veel tegen ziekte. Daardoor krijgen allerlei ziekteverwekkers vrij spel als onze maatregelen het laten afweten. We zijn niet meer immuun (op een natuurlijke wijze) door ons geregeld bloot te stellen aan ziekte of alles wat ook maar een beetje onhygiënisch lijkt.

Wat zit klagers dwars

Niemand schijnt te weten wat nu precies het probleem van de klager is, als hij de zin “waar gaat de wereld naartoe” gebruikt. Gelukkig ben ik er om licht in de duisternis te brengen. Ik probeer mijn visie hierover duidelijk te maken en ik weet dat er nog mensen zijn die na dit verhaal beseffen dat het eigenlijk nog zo slecht niet gesteld is met deze wereld of de mensheid.

De klagers zijn zelf het probleem. Klap eender welk boek open omtrent psychologie en je zult merken dat negativisme, kritiscisme en pessimisme zeer nefast kan zijn voor de emotionele toestand van de klagers en de mensen om hen heen. Vooral dat laatste vind ik jammer. Mensen stoken elkaar maar al te graag op met problemen die zij schijnen te hebben, hoewel er niet eens een probleem hoeft te zijn.

Wat wij tegenwoordig beter eens zouden doen, in plaats van ons van die zogenaamde problemen aan te trekken, is nadenken over het feit of er wel een probleem is. Alles leren relativeren, met een korreltje zout nemen, door een roze bril bekijken en positief in het leven staan. Als iedereen op deze manier zou leven, zou het duidelijk worden dat wij allemaal zeer gelukkig zijn.